Spawarka transformatorowa


Przedstawiam trzy opisy transformatorów . W zależności od posiadanych materiałów (drut nawojowy, blachy transformatorowe) majsterkowicz decydujący się na wykonanie spawarki będzie mógł wybrać jedną z wersji lub wykorzystać rozwiązania technologiczne z kilku opisów. Temu samemu ma również służyć obszerna część teoretyczna wyjaśniająca zasady projektowania transformatora. Przed przystąpienie do budowy warto upewnić się czy instalacja elektryczna, z której będzie zasilany transformator, jest przystosowana do poboru dużego prądu niezbędnego do spawania. Warto pamiętać o tym, że przy zasilaniu z sieci 220Vprąd ten będzie prawie dwukrotnie większy niż przy zasilaniu z 380V.Transformator spawarki musi być wyposażony w instalację przeciwporażeniową.

...Pierwsza

Do transformatora wykorzystano blachy ze starych transformatorów energetycznych. Regulację prądu spawania zapewniają odczepy uzwojeń zarówno po stronie nie pierwotnej, jak i wtórnej. Transformator umożliwia spawanie elektrodami otulonymi przewidzianymi do spawania prądem przemiennym ( średnica elektrod 2...3,5Mm).

Rozmiar: 60817 bajtów

Rys.1. Uzwojenie pierwotne Rys.2. Uzwojenie wtórne Rys.3. Sposób pakietowania blach

Obliczenia

Przekrój rdzenia transformatora spawalniczego można określić ze wzoru empirycznego

Q=0,8...1,25

Przy czym

Q- przekrój rdzenia w cm2

P- moc w

Dysponując określonym rdzeniem sprawdza się, jaką uzyska się z niego moc. Liczbę zwojów można określić ze wzoru na siłę elektromotoryczną E=4,44 f*z*fi*10-4V. Częstotliwość w Z Z- liczba zwojów, Fi-strumień magnetyczny w B.

Ponieważ strumień magnetyczny fis, przy czym B- indukcja magnetyczna w T S- przekrój rdzenia w cm2,to E=4,44f*z*B*S*10-4V.

Przyjmując założenia, że F=50 Z (częstotliwość sieci) i 8=1 T (wartość indukcji w przeciętnych blachach transformatorowych), można określić liczbę zwojów przypadających na 1 V powstałej siły elektromotorycznej Z=E:(4,44f*B*S,*10-4)zw./1V, czyli Z=45/S zw./1V

Teraz można przystąpić do obliczenia uzwojenia pierwotnego. Przy napięciu zasiania U=220 V liczba zwojów uzwojenia pierwotnego wyniesie Z'=45/S.220=45/40.220=247,5 zw..

Uwzględniając straty w rdzeniu trzeba podwyższyć prąd magnesowania przez zmniejszenie o 5% liczby zwojów uzwojenia Pierwotnego i zwiększenie o 5% liczby zwojów uzwojenia wtórnego. W związku z tym liczba zwojów uzwojenia pierwotnego wyniesie 247,5-5*247,5/100=235 zw..

W celu zapewnienia regulacji prądu spawania po stronie pierwotnej trzeba wykonać odczepy wg rys.1 lub inaczej, pamiętając, że na jeden zwój przypada ok. 1,13V. Przekrój drutu (U) uzwojenia w zależności od przewidywanej pracy można określić przyjmując gęstość prądu J= 4...7 A/mm2 W wykonanej przez autora spawarce uzwojenie pierwotne zrobiono z drutu DNBB o przekroju 8 mm2 (przyjmując I największy prąd spawania ok. 200 A). Uzwojenie wtórne można obliczyć Przyjmując Naplecie biegu jałowego transformatora 80...80 V. Dla opisywanej Spawarki przyjęto 70 V, zatem Z"45/40. 70=79 Zw.. Trzeba jeszcze uwzględnić poprawki na straty energii w rdzeniu, toteż ostatecznie Z"=79+579/100=83 zw.

Rozmiar: 62837 bajtów

Rzs.

Dodatkowe możliwości regulacji prądu spawania zapewnią odczepy w uzwojeniu wtórnym (rys. 2). Pyry założeniu największego padu spania 1. 200 A i gęstości prądu ok. 5 A/mm2 przekrój uzwojenia wtórnego wyniesie Sh=200:5=40 mm2

W wykonanej przez autora spawarce zastosowano drut o przekroju 50 mm U Zwróćmy uwagę na własności tuku prądu przemiennego w obwodzie z rezystancją. Z analiz teoretycznych wynika, że stabilne Jarzenie się łuku w takim obwodzie (najprostszym układzie spawalniczym z elektrodą otuloną) jest zapewnione wówczas, gdy napięcie stanu jałowego źródła przewyższa, co najmniej dwukrotnie napięcie jarzenia się łuku.

Konstrukcja

W spawarce wykorzystano rdzeń transformatorowy 40 cm2 pakietowany z blach prostokątnych (rys. 3). Pakietowanie przeprowadzono przemiennie, tak by szczeliny łączące wypadały na przemian raz po jednej, raz po drugiej stronie. Uzwojenie pierwotne podzielono na dwie równe czyści nawijając je na dwóch karkasach z tekst litu o grubości 4 mm, umieszczonych na dwóch ramionach rdzenia (rys. 4). Wszystkie odczepy regulacyjne znalazły się na jednej części uzwojenia

Uzwojenie wtórne także podzielono na dwie części umieszczając je na uzwojeniu pierwotnym po wykonaniu izolacyjnej przekładki preszpanowej. Ze względu na powstające siły elektrodynamiczne wywołane przepływem prądu spawania przez uzwojenie wtórne, każdy zwój należy unieruchomić przewiązując go taśmą bawełnianą. Rdzeń (rys. 5) obłożono klockami drewnianymi o wymiarach 80 x 80 x 500 mm i skręcono śrubami zrobionymi z pręta stalowego 010 z gwintem M 10. Śruby te posłużyły jednocześnie do zamocowania pyły bakelitowej, na której umieszczono śruby odczepów do regulacji prądu spawania.

U w a g a: Do ściskania rdzenia nie wolno stosować części metalowych, np. kątownika stalowego, gdyż mogłyby one stanowić zwarty zwój, przez który podczas pracy płynęłyby bardzo duże prądy prowadzące do zniszczenia transformatora. Na rys. 5 zaznaczono także kółka ułatwiające przemieszczanie ciężkiego transformatora. Oś kółek trzeba przykręcić bezpośrednio do klocków drewnianych. Przy łączeniu części uzwojeń pierwotnego i wtórnego trzeba zwrócić uwaga na łączenie końca pierwszej części uzwojenia z początkiem drugiej części uzwojenia. Odwrotne połączenie spowodowałoby przepływ dużego prądu mogącego zniszczyć uzwojenie lub w przypadku uzwojenia wtórnego obniżyć napięcie na wyjściu transformatora.

Uzyskane parametry

Prąd spawania 80...200 A Prąd pierwotny 20...30 A Napięcie jałowe 85...75 V Możliwość spawania elektrodami 2...3,25 Mm w otulinie, przeznaczonymi do prądu przemiennego (końcówka elektrody pomalowana na różowo). Jeżeli przyszły użytkownik spawarki dysponuje źródłem energii o napiciu 220/380 V, to lepiej wykonać uzwojenie pierwotne na 380 V (wg powyższych wzorów). Uzyska się dzięki temu zmniejszenie wartości prądu pobieranego bezpośrednio z sieci. Transformator wykonany wg powyższego opisu zapewnia dobre jarzenie łuku, łatwość jego utrzymania oraz przy regulacji na najwyższe parametry -,pozwala nawet ciąć elektrodą 3,25 mm szyną kolejową

Spawarka druga

Została wykonana przez autora przed kilku laty i do dziś spisuje się bez zarzutu. Spawarka jest w zasadzie przeznaczona ' do zasilania napięciem 380 V (z dwóch faz), jednak można nią spawać także korzystając ze żródła napięcia 220 V - po przeczeniu odpowiedniego mostka. Trzeba się jednak liczyć z tym, że nastąpi wzrost poboru prądu ponad 1,5 raza. Zdobycie materiału na spawarkę jest znacznie trudniejsze niż jej wykonania. Chodzi głównie o blachy transformatorowe i drut nawojowy. Najlepsze do tego celu są blachy z transformatorów energetycznych, które można czasem spotkać w składnicach złomu. Mogą to być też blachy z transformatorów pomiarowych wysokiego napięcia, tzw. przekładników o odpowiedniej mocy. Blachy trzeba najczęściej przyciąć nożycami do odpowiednich wymiarów. Jeżeli uda się zdobyć rdzeń o przekroju ok. 50 cm2, to można go wykorzystać bez żadnych przeróbek, ale wymiary cewek i liczba zwojów będą wtedy inne niż opisane poniżej.

Drut nawojowy bardzo trudno zdobyć: najlepszy byłby drut płaski (o Przekroju prostokątnym). Na uzwojenie pierwotne ni potrzebny będzie drut o przekroju 10 mm2.. Na uzwojenie wtórne -drut o przekroju 40 mm2. Ponieważ nie ma drutów okrągłych o tak dużym przekroju, można je zastąpić dwoma lub trzema drutami o łącznym przekroju odpowiednio 10 lub 40 mm... Autor opisu zbudował spawarkę z blach. Uzyskanych z transformatorów pomiarowych (przekładników wysokiego napięcia). Na spawarkę potrzebne byty trzy takie transformatory. Uzwojenie pierwotne nawinięto drutem nawojowym płaskim 1 x 10 mm, a wtórne czterema takimi drutami nawiniętymi razem. Zacząć trzeba od przygotowania rdzenia transformatora. Użyte przez autora blachy z przekładników zostały przycięte do kształtu pokazanego na rys. 6. Z tak przyciętych blach ułożono rdzeń o wymiarach zewnętrznych 240 x 240 mm i grubości 125 mm.

Wykonanie uzwojeń zaczęto od przygotowania szablonu do cewek - jednego do obydwu uzwojeń (pierwotnego i wtórnego). W uzwojeniu pierwotnym każda warstwa jest izolowana ceratką lub cienkim preszpanem. Uzwojenie wtórne jest izolowane tylko od rdzenia warstwą preszpanu.

Szablon (rys. 7) można zrobić z kawałka drewna o wymiarach zewnętrznych odpowiadających wymiarom rdzenia powiększonym o 5 mm na każdym wymiarze, a więc szerokość 40+5=45 mm, wysokość 125 + 5 =130 mm, a długość powinna być równa przynajmniej podwójnej szerokości wykonywanej cewki. Wzdłuż osi szablonu nawiercono otwór fi 12...14 mm. który posłużył do zamocowania i obracania szablonu w czasie nawijania. Szerokość uzwojenia ograniczały cztery listwy o wymiarach 40 x 50 mm i wysokości 250 mm, przymocowane śrubami do szablonu. Zasadę montażu szablonu wyjaśnia rys. 7. Na tak przygotowanym szablonie ułożono poprzecznie do uzwojenia kilka odcinków bawełnianej taśmy izolacyjnej. Była ona potrzebna do związania uzwojenia przed zdjęciem z szablonu. Uzwojenie nawijano zwój przy zwoju warstwami. Uzwojenie wtórne (spawalnicze) mające 32 zwoje nawinięto czterema drutami 1 x 10 mm (mogą być inne) o łącznym przekroju 40 mm2 W opisywanym transformatorze byty to dwie warstwy uzwojenia po szesnaście zwojów w warstwie.

Rozmiar: 186802 bajtów

Rys 6.)Jedna warstwa blach rdzenia i sposób pakietowania kolejnych warstw Rys. 7 szablony Rys.8. Sposób taśmowania cewek Rys. 9. Sposób wykonania odczepu 1 końcówek Rys. 10. Dane nawojowa transformatora Rys. 11. Rozmieszczenie otworów na tabliczkach Rys. 12. Transformator po zmontowaniu

Rozmiar: 79374 bajtów

Po nawinięciu zawiązano końce taśmy izolacyjnej (rys. 8), aby uzwojenie nie rozsypało się, i zdjęto z szablonu. Na zdjętą cewkę nawinięto poprzecznie do uzwojenia dwie warstwy bawełnianej taśmy izolacyjnej, dobrze naciągając, aby uzwojenie było sztywne (taśmę, którą zwoje były prowizorycznie przewiązane, usunięto w trakcie nawijania nowej taśmy). Tak wykonaną cewkę warto nasycić lakierem izolacyjnym (autor w swojej spawarce takiej impregnacji nie zastosował).

Uzwojenie pierwotne nawinięto podobnie jak wtórne, z tym, że trzeba było wykonać 17 warstw (po 16 zwojów w warstwie). Każdą warstwę odizolowano od następnej ceratką izolacyjną (może być cienki preszpan). Odczepy uzwojenia wyprowadzano tylko z jednej, zewnętrznej strony transformatora. Odczepy wykonano w ten sposób, że w miejscu mocowania odczepu zdjęto izolację z drutu, pobielono cyną przy użyciu kalafonii (w żadnym wypadku kwasu lub pasty do lutowania) i na tak przygotowane miejsce nasunięto pobieloną końcówkę drutu płaskiego zgiętą w kształcie litery U (rys. 9). Końcówkę tę zaciśnięto i przylutowano, a następnie miejsce połączenia zaizolowano taśmą izolacyjną. Końcówka odczepu powinna tworzyć z drutem zwoju cewki kąt prosty. Uzwojenie pierwotne zaczęto nawijać od końcówki A (rys. 10). Nawinięto 112 zwojów (7 warstw po 16 zwojów) i zrobiono odczep 8, dalej nawinięto 144 zwojów (9 warstw po 16 zwojów) i zrobiono odczep C. W ostatnich dwóch warstwach wykonano odczepy D, E, F, G co 8 zwojów. Zaczepy (końcówki) A, 8, C wypadły z boku uzwojenia, zaczep D i F w środku uzwojenia, a E i G z boku uzwojenia. Zaczep G jest końcem uzwojenia. Tak wykonane uzwojenie wykończono podobnie jak uzwojenie wtórne, tj . ściśle owinięto dwiema warstwami taśmy izolacyjnej.

Dodatkowo można je zaimpregnować nasycając lakierem izolacyjnym. Następną czynnością by montaż transformatora. Cewki transformatora ułożono na stole w odległości odpowiadającej wy miarom rdzenia, wyprowadzeniami końcówek na zewnątrz. W otwory cewek włożono przygotowane z preszpanu prze kładki izolacyjne uzwojeń -dwie warstwy preszpanu 0,5...1 mm ukształtowane na wymiar wewnętrzny cewki. Następnie przystąpiono do układania blach warstwami tak, by blachy każdej warstwy byty ułożone odwrotnie do warstwy poprzedzającej (rys. 6) - chodzi o to, aby nie tworzyła się szczelina magnetyczna. Po włożeniu wszystkich blach zaklinowano cewki klinami z materiału izolacyjnego (bakelit, tekstolit lub cienkie drewniane deseczki). Tak złożony rdzeń ściśnięto listwami z twardego drewna (dąb, buk) skręconymi śrubami M10 0 odpowiednie' długości. Od góry założono na te śruby tabliczki zaciskowe uzwojenia wtórnego -spawalniczego i pierwotnego-zasilającego.

Tabliczki wykonano wg rys. 11 z płyty tekstolitowej o grubości 8...10 mm, o wymiarach 240 x 80 mm. W otworach zamocowano śruby M8 x 35 mm nakrętkami z podkładkami. W przypadku uzwojenia spawalniczego byty to śruby M12 x 50 mm. Następnie na śruby uzwojenia spawalniczego i zasilającego zamocowano końcówki kablowe 25 O; do których dolutowano odpowiednie wyprowadzenia transformatora. Podobnie postąpiono z wyprowadzeniami uzwojenia spawalniczego, z tym że na śruby M12 założono końcówki 50 D. Tak zmontowany transformator (rys. 12) był w zasadzie gotowy do pracy. Pozostało tylko wykonanie połączeń elektrycznych. W przypadku sieci 380 V prąd pobierany z sieci w czasie spawania powinien być mniejszy niż 20 A (bezpiecznik 20 A nie przepala się nawet podczas długotrwałego spawania). Zasadniczo elektrodą 3,15 mm spawa się na zacisku E (rys.13). Chcąc zwiększyć prąd przestawia się zworkę w kierunku zacisku C, a chcąc zmniejszyć - w kierunku zacisku G. Zmieniając położenie zwory w kierunku zacisku G powoduje się zmniejszenie napięcia po stronie wtórnej, a tym samym maleje prąd spawania. Zwora 10 służy do przełączania napięcia zasilania z 380V na 220V. W położeniu A spawarka jest zasilana ze źródła 380V, w położeniu B z 220V.

Uwaga: Przełączeń można dokonywać tylko po odłączeniu spawarki od sieci. W obwodzie zasilania spawarki znajduje się łącznik 1 o wytrzymałości styków 25 A oraz odpowiednia wtyczka trójfazowa i przewód zasilający 3x 6mm2. Trzecia żyła przewodu zasilającego 3x 6mm2 służy do połączenia zera sieci z rdzeniem transformatora - w celu ochrony przed porażeniem i skutkami zwarć uzwojeń do rdzenia. Do uzwojeń spawalniczych przyłącza się przewody o grubości co najmniej 35 mm2 jeden zakończony uchwytem spawalniczym, a drugi zaciskiem do przedmiotu spawanego.

Transformator został zmontowany w skrzynce ze sklejki o grubościach 15,10 i 3 mm(rys. 14). W górnej ściance wycięto otwory ułatwiające łatwy dostęp do przełącznika zaczepów zaczepów przełączników zacisków uzwojenia spawalniczego. Otwory te powinny być zamykane pokrywami ze sklejki 3mm lub innego materiału izolacyjnego izolacyjnego wymiarach większych od otworów. Do mocowania pokryw do obudowy można użyć śrub z nakrętkami skrzydełkowymi. Do górnej ścianki został przymocowany wyłącznik zasilania . Ściany boczne, wykonane ze sklejki 15mm, zostały zamocowane do listew transformatora wkrętkami do drewna . Odpowiednich miejscach wywiercono otwory do wprowadzenia przewodów spawalniczych oraz przewodu zasilającego . W części wystającej ponad pokrywę górną wycięto podłużne otwory służące jako uchwyty przy przenoszeniu spawarki. Ścianka dolna ze sklejki 10mm została przymocowana bezpośrednio do listew dolnych transformatora wkrętami do drewna . Pozostałe ścianki boczne zamocowano wkrętami do drewna do ścianek już zamontowanych. W ściankach tych warto wywiercić kilka rzędów otworów fi 8…10mm, zapewnić właściwą wentylację transformatora .Pozostaje jeszcze pomalowanie obudowy, wykonanie napisów przy wyłączniku i przełączniku zaczepów - zaczepów spawarka gotowa jest do użytku

Rozmiar: 103221 bajtów

Rys. 13. Schemat połączeń elektrycznych spawarki : a) załączenie do sieci 220V, b)380V. 1- wyłącznik sieciowy, 2- bezpiecznik , 3- transformator, 4- uzwojenie pierwotne transformatora, 5- uzwojenie wtórne transformatora, 5-elektroda spawalnicza, 7-część spawana, 8- przewody połączeniowe,9- zacisk uziemiający transformatora, 10- przełącznik zasilania 220V lub 380V , 11- zwora do regulacji prądu spawania . Rys. 14. Transformator w obudowie ze sklejki

Spawarka trzecia

Spawarka pokazana fotografii jest przystosowana do zasilania z sieci 220 V Spawać można elektrodami 1...3,25 mm. Uzwojenie pierwotne nawinięto dwoma drutami miedzianymi fi 2,2 mm prowadzonymi równolegle, z odczepami do regulacji prądu spawania po 138,140 i 143 zwojach. Uzwojenie wtórne nawinięto jednym drutem fi 4 mm i czterema fi 2,2 mm, z odczepami po 28, 30, 32 zwojach.

Na rysunku 15 podano wymiary zastosowanego rdzenia (o przekroju ok. 50 cm2). W praktyce istotny jest nie tyle kształt rdzenia, ile przekrój i wielkość okna. W razie trudności ze zdobyciem rdzenia można wykorzystać pakiet blach ze sta rego, uszkodzonego silnika. Ważne jest, aby uzyskany w ten sposób rdzeń z blach transformatorowych miał wystarczający przekrój i by zmieściło się na nim uzwojenie spawarki. Jednak wykorzystując blachy magnetyczne z silnika trzeba się liczyć z tym, że nawinięcie na nich uzwojenia będzie bardzo kłopotliwe. Na rys 16 przedstawiono wymiary elementów karkasu z materiału izolacyjnego (np. tekstolitu), na którym nawinięto oba uzwojenia (jedno na drugim). Jeżeli wielkość otworu w rdzeniu pozwala na powiększenie uzwojenia pierwotnego i wykonaniu odczepu regulacyjnego po 240 zwojach przez dowinięcie dodatkowych 101 zwojów-można uzyskać spawarkę przystosowaną do zasilania 380 V (rys. 17).

Od redakcji

Spawarki transformatorowe do spawania prądem przemiennym mają wiele zalet, z których najważniejsze to prostota konstrukcji i wysoka sprawność. W przypadku przedstawionych rozwiązań cechy te potwierdzają się. Bardzo ważne ze względu na bezpieczeństwo użytkownika jest prawidłowe wykonanie uziemienia transformatora spawalniczego. W złożonym i skręconym rdzeniu, w miejscu pokazanym na rysunku 13, wierci się przelotowy otwór. Śruba, nieco dłuższa od otworu, powinna wchodzić weń ciasno. Zacisk uziemiający składa się ze śruby (np. M8), nakrętki i dwóch podkładek. Pod nakrętkę wkłada się końcówkę zaciskową uziemienia transformatora. Wszystkie części zacisku uziemiającego powinny być wykonane z miedzi lub mosiądzu. Zacisk uziemiający transformatora łączy się z ogólnym zaciskiem uziemiającym spawarki, umieszczonym na zewnątrz obudowy spawarki. Zacisk ten powinien być dobrze oznaczony i wykonany także w postaci połączenia śrubowego z takiego samego materiału jak zacisk transformatora. Z ogólnym zaciskiem uziemiającym spawarki łączy się inne elementy wymagające uziemienia. Np. wyłącznik sieciowy. W czasie eksploatacji najlepiej byłoby do tego ogólnego zacisku przyłączyć odpowiednio wykonaną instalację uziemiającą. Ponieważ należyte wykonanie takiej instalacji jest bardzo trudne, a sprawdzenie jej skuteczności niemożliwe bez posiadania specjalnego przyrządu, przeto najczęściej stosuje się zerowanie łącząc zacisk ogólny z przewodem zerowym sieci zasilającej. Przypominamy, że przy stosowaniu zerowania na przewodzie zerowym nie może być bezpiecznika. Wszystkie połączenia powinny być wykonane przewodem miedzianym o przekroju, co najmniej 6 mm2 lub przewodem stalowym ocynkowanym o przekroju, co najmniej 12 mm2.

Rozmiar: 80774 bajtów

Przewody 8 (rys. 7) powinny mieć odpowiedni przekrój, dostosowany do pobieranego prądu i długości przewodów. Przewody o zbyt małych przekrojach będą się grzały i wystąpią na nich znaczne spadki napięcia, a to będzie miało niekorzystny wpływ na pracę spawarki i jakość wykonywanych połączeń. Przewody te powinny mieć bardzo dobrą izolację zarówno pod względem elektrycznym, jak i mechanicznym. Bezpiecznik 2 stosuje się w zależności od możliwości: zwłoczny lub szybki, którego wartość (ampera) oblicza się ze wzoru

In= IW/k [A]

Przy czym In - prąd znamionowy wkładki bezpiecznikowej lub innego zabezpieczenia, Diw - wartość prądu wyłączającego (odłączającego), K - współczynnik bezpieczeństwa odpowiednio dla: Wkładek o działaniu szybkim k = 2,5 wkładek o działaniu zwłocznym k=3,5. Wyłącznik sieciowy 1 powinien w przypadku spawarki uniwersalnej na 220 V i 380 V mieć napięcie znamionowe pracy nie mniejsze niż 380 V. Przełącznik 10220 V lub 380 V wykonuje się oddzielnie w postaci zacisku śrubowego na płycie przyłączeń transformatora lub wykorzystuje gotowy (fabryczny), który może być tego samego typu, co wyłącznik sieciowy. Podstawowe zasady zapobiegania porażeniom prądem

1. W czasie pracy stosować zabezpieczenie dla spawającego w postaci drewnianej kratki lub gumowego chodnika pod nogi. 2. Używać odzieży i rękawic ochronnych suchych i całych. 3. Nie dotykać gołymi rękami urządzeń elektrycznych pod napięciem. 4. Wyłączać spawarkę z sieci po ukończeniu i na czas przerw w pracy. 5. Chronić przewody połączeniowe przed uszkodzeniem. 6. Uziemić spawarkę przed załączeniem jej do sieci zasilającej. Uziemienie sprawdzać, co jakiś czas w przypadku stacjonarnej pracy spawarki. 7. Podczas przerw w pracy nie trzymać uchwytu elektrod pod pachą.


rys. 1-3 4-56-111213-14 15-17

POWRÓT